امیر علی کنعانی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی  پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، اظهار داشت: آتش‌بس دو هفته‌ای اعلام‌شده از سوی دشمن بیشتر نشانه‌ای از عقب‌نشینی دشمن در میدان‌های مختلف به شمار می‌رود. 

کارشناس مسائل سیاسی گفت: این آتش‌بس نه از موضع قدرت بلکه از سر اجبار و ناتوانی دشمن اتخاذ شد زیرا طرف مقابل در تحقق اهداف میدانی و سیاسی خود به بن‌بست رسیده بود و این اقدام، تنها راهبردی برای خرید زمان و کاهش فشارهای داخلی و بین‌المللی بود.

وی افزود: در طول این دو هفته، جمهوری اسلامی ایران توانست با مدیریت هوشمندانه صحنه و انسجام داخلی، موقعیت خود را تثبیت کند، این آتش‌بس به جای اینکه امتیازی برای دشمن باشد، فرصتی برای ایران فراهم کرد تا قدرت و توانایی‌های خود را نشان دهد.

کنعانی با تأکید بر پیامدهای سیاسی این رخداد تصریح کرد: افکار عمومی منطقه و بخشی از جامعه جهانی به‌خوبی دریافتند که این آتش‌بس، محصول فشارهای فزاینده بر دشمن است؛ فشارهایی که از جنبه‌های سیاسی، امنیتی و رسانه‌ای اعمال شد، این موضوع جایگاه ایران را به‌عنوان بازیگری اثرگذار در تحولات منطقه تثبیت می‌کند.

این کارشناس مسائل سیاسی بیان داشت: دشمن با این اقدام تلاش کرد تا هم زمان بخرد و هم وجهه خود را در عرصه بین‌المللی حفظ کند، اما این تلاش عملاً نتیجه‌ای جز افشای ضعف‌ها و بن‌بست‌های راهبردی نداشت.

 کنعانی گفت: شکست آتش‌بس دو هفته‌ای، به وضوح نشان می‌دهد که دشمن در برابر اراده و توان ایران، ناکام مانده است و هیچ ابزار قابل اتکایی برای پیشبرد اهدافش ندارد.

وی افزود: پیامدهای این شکست تنها محدود به دو هفته آتش‌بس نیست؛ بلکه در افق بلندمدت، می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر معادلات منطقه‌ای و تصمیم‌گیری‌های طرف مقابل داشته باشد. 

کنعانی در ادامه در این باره عنوان داشت: دشمن امیدوار بود که با اعلام آتش‌بس، فضای رسانه‌ای و روانی را به نفع خود تغییر دهد، اما ایران با رویکرد منطقی و استراتژیک خود، ضمن حفظ آرامش داخلی، توانست بر ضعف‌های طرف مقابل تأکید کند و جایگاه خود را ارتقا دهد.

وی افزود: این شکست خفت‌بار، برای دشمن پیام روشنی دارد؛ اینکه راهبردهای یک‌جانبه و فشارهای صوری بدون درک واقعی از توانمندی‌های طرف مقابل، به نتیجه نخواهد رسید و تنها موجب تضعیف موقعیت آن‌ها خواهد شد.

این کارشناس خاطر نشان کرد: آتش‌بس دو هفته‌ای، اگرچه کوتاه و محدود است اما درس مهمی برای بازیگران منطقه و جهانی دارد؛ اینکه قدرت و انسجام داخلی، هماهنگی نظامی و سیاسی و مدیریت راهبردی، تعیین‌کننده واقعی معادلات هستند و هرگونه اقدام تحمیلی بدون پایه عملی، محکوم به شکست است.

انتهای خبر/