«کردتودی» گزارش میدهد؛
وعدههای فرهنگی دهگلان زیر غبار بیتوجهی مسئولان ماندهاند
از کلنگزنی سالنهای فرهنگی و هنری تا توقف جشنوارههای تئاتر و موسیقی، سالهاست بخشی از مطالبات جامعه هنری دهگلان و منطقه لیلاخ در میانوعدههای مسئولان دستبهدست میشود، بیآنکه نشانه روشنی از تحقق آنها دیده شود.
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی کرد امروز، در مدیریت اجرایی، کلنگزنی یک پروژه به معنای آغاز مسئولیت است، نه پایان یک مراسم تبلیغاتی، مسئولیتی که باید با تأمین اعتبار، برنامهریزی، نظارت و در نهایت بهرهبرداری همراه باشد.
کلنگهایی که به ساختمان نمیرسند، پایان وعدهها کجاست؟
بااینحال، آنچه در سالهای اخیر در حوزه زیرساختهای فرهنگی دهگلان مشاهده میشود، فاصله معنادار میانوعدههای اعلامشده و اقدامات انجامگرفته است.
انتقاد حاج ماموستا عبدالسلام محمدی، امامجمعه دهگلان، از بدعهدی برخی مدیران و وعدههای محقق نشده، بار دیگر موضوع مسئولیتپذیری مدیران در قبال پروژههای نیمهتمام را به صدر مطالبات عمومی آورده است.
این انتقاد یک پرسش اساسی را پیش روی مدیران قرار میدهد: وقتی مسئولی در حضور مردم و اصحاب رسانه کلنگ پروژهای را به زمین میزند، آیا نباید پیش از آن درباره منابع مالی، زمانبندی اجرا و امکان تکمیل طرح اطمینان حاصل کرده باشد؟
واقعیت این است که مردم و بهویژه جامعه فرهنگی و هنری، دیگر صرفاً به شنیدن خبر آغاز پروژهها نیاز ندارند، آنها نتیجه میخواهند، ساختمانی که ساخته شود، امکاناتی که فراهم شود و فضایی که بتوانند در آن استعدادهای خود را شکوفا کنند.
سالن فرهنگی، پروژهای که همچنان در انتظار تعیین تکلیف است
یکی از مطالبات قدیمی فرهنگی شهرستان، تعیین تکلیف سالن فرهنگی شهر است، پروژهای که بنا بر اطلاعات مطرحشده، با وعده مسئولان وقت، از جمله فرماندار و رئیس سازمان برنامهوبودجه استان، کلنگزنی شد، اما پس از گذشت سالها همچنان سرنوشت روشنی برای آن پیش روی افکار عمومی قرار نگرفته است.
اکنون این سؤال مطرح است که چرا پروژهای با چنین اهمیت اجتماعی و فرهنگی باید سالها در وضعیت بلاتکلیف باقی بماند؟
آیا اعتبار لازم برای اجرای آن پیشبینی نشده بود؟ آیا مشکلات اداری و اجرایی مانع ادامه کار شده است؟ یا اساساً پس از مراسم کلنگزنی، پیگیری مؤثری برای به سرانجام رساندن آن صورت نگرفته است؟
نماینده مردم قروه و دهگلان در مجلس شورای اسلامی، فرماندار شهرستان و رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی استان کردستان، هرکدام به سهم خود باید درباره آخرین وضعیت این پروژه، اعتبارات مصوب، میزان تخصیص و برنامه زمانبندی تکمیل آن توضیح دهند.
پروژه فرهنگی نباید به یادگاری از یک مراسم افتتاحیه و کلنگزنی تبدیل شود، چراکه هزینه واقعی چنین تأخیری را هنرمندانی میپردازند که سالهاست از داشتن حداقل امکانات محروم ماندهاند.
پلاتو، هشت ماه انتظار برای وعدهای که هنوز عملی نشده است
یکی دیگر از نمونههای قابلتأمل، وضعیت سالن پلاتوی دهگلان است، فضایی تخصصی که وجود آن برای تمرین، آمادهسازی و اجرای آثار نمایشی ضرورتی انکارناپذیر به شمار میرود.
بیش از هشت ماه از کلنگزنی این پروژه با حضور مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کردستان، فرماندار وقت شهرستان، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی دهگلان و جمعی از فعالان حوزه نمایش و فیلم میگذرد، اما طبق اطلاعات ارائهشده، تاکنون اقدام اجرایی قابل مشاهدهای برای ساخت آن انجام نشده است.
درحالیکه مراسم کلنگزنی با امید ایجاد زیرساختی تازه برای هنرمندان برگزار شد، اکنون نبود اعتبار بهعنوان دلیل توقف یا آغازنشدن عملیات اجرایی مطرح میشود، اینجا یک پرسش جدی وجود دارد: اگر منابع مالی لازم برای ساخت پلاتو فراهم نبود، چرا وعده آغاز پروژه به هنرمندان داده شد؟
آیا پیش از برگزاری مراسم، مطالعات لازم برای تأمین اعتبار و اجرای طرح انجام شده بود؟ چرا پس از گذشت این مدت، گزارش شفافی از وضعیت اعتبارات و برنامه اجرایی پروژه ارائه نمیشود؟ هنرمندان به مراسم و عکس یادگاری احتیاج ندارند، آنها به فضایی نیاز دارند که بتوانند در آن تمرین کنند، نمایش روی صحنه ببرند و برای حضور در جشنوارههای استانی و ملی آماده شوند.
هنرمندان، استعدادهایی که در نبود امکانات فرسوده میشوند
سامان رستمی، از کارگردانهای بومی دهگلان، در نشستی با حضور اعضای شورای شهر و نماینده فرهنگ و ارشاد شهرستان، نسبت به وضعیت هنرمندان دهگلان انتقاد کرد.
رستمی با اشاره به بلاتکلیفی پروژه پلاتو، از نبود حمایت کافی از هنرمندان حوزه تئاتر سخن گفت و یادآور شد: فعالان این عرصه باوجود مشکلات متعدد، توانستهاند دو دوره جشنواره نمایش مونولوگ را در سطح استانی برگزار کنند و برای برگزاری دوره سوم در سطح منطقهای برنامهریزی داشته باشند.
اما با این وجود حمایت لازم برای توسعه این رویداد فراهم نشده و برخی مسئولان نیز امکان برگزاری منطقهای جشنواره را منتفی دانستهاند، این نشان میدهد مسئله هنرمندان صرفاً به کمبود یک سالن محدود نیست، بلکه نبود حمایت سازمانیافته، فقدان برنامهریزی مستمر و بیتوجهی به ظرفیتهای موجود نیز به مشکلات این حوزه اضافه شده است.
وقتی هنرمندان با کمترین امکانات برای برگزاری یک رویداد فرهنگی تلاش میکنند، انتظار میرود دستگاههای متولی بهجای ایجاد مانع، زمینه توسعه و استمرار فعالیت آنها را فراهم کنند.
پلاتو فقط یک ساختمان نیست، زیرساخت زندهماندن هنر است
مهدی روشنی، بازیگر تئاتر و تلویزیون، نیز با تأکید بر ضرورت احداث سالن پلاتو در دهگلان، این فضا را یکی از الزامات اساسی فعالیت گروههای نمایشی دانست و افزود: پلاتو محیطی تخصصی برای تمرین و آمادهسازی آثار نمایشی است و نقش مهمی در ارتقای کیفیت اجراها و حضور موفق گروههای هنری در جشنوارهها دارد.
روشنی با اشاره به افزایش علاقهمندان هنرنمایش در دهگلان، کمبود فضاهای مناسب برای تمرین و اجرا را یکی از مشکلات جدی هنرمندان عنوان کرد.
این مسئله زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم تولید یک اثر نمایشی صرفاً به استعداد بازیگر و کارگردان وابسته نیست، امکانات تمرین، تجهیزات، فضای مناسب و حمایتهای مالی نیز در شکلگیری یک اثر باکیفیت نقش تعیینکننده دارند.
در چنین شرایطی، نبود زیرساخت مناسب میتواند انگیزه هنرمندان جوان را کاهش دهد و فرصت حضور استعدادهای بومی در رویدادهای مهم فرهنگی را محدود کند.
۱۵ سال انتظار، سرمایههای هنری در مسیر مهاجرت و فراموشی
رضا سیفی، از پیشکسوتان عرصه نمایش و نمایش دهگلان، نیز با اشاره به استعدادهای موجود در شهرستان، از سالها تلاش برای ایجاد سالن پلاتو سخن گفته است.
وی معتقد است وجود هنرمندان و هنرجویان مستعد، گروههای نمایشی و علاقهمندان هنر تئاتر، ضرورت ایجاد چنین فضایی را دوچندان کرده است.
سیفی با انتقاد از نبود حمایت کافی مسئولان، به این نکته اشاره کرد: تئاتر بهعنوان یک فعالیت فرهنگی، برای استمرار و توسعه به حمایتهای مالی و زیرساختی نیاز دارد و نمیتوان انتظار داشت گروههای نمایشی بدون پشتیبانی لازم به فعالیت حرفهای ادامه دهند.
وی همچنین از وضعیت پروژهای سخن گفته که حدود ۱۵ سال است آغاز شده، اما به حال خود رها شده است، نبود حمایت و امکانات مناسب، بسیاری از هنرمندان را به سمت ترک شهرستان و جستوجوی فرصتهای حرفهای در سایر نقاط سوق میدهد، این هشدار را نباید ساده تلقی کرد.
خروج سرمایههای انسانی از یک منطقه، تنها به معنای ازدستدادن چند بازیگر یا هنرمند نیست، بلکه بخشی از ظرفیت فرهنگی، تجربههای ارزشمند و هویت هنری آن منطقه نیز در معرض تضعیف قرار میگیرد.
جشنواره مونولوگ، چرا چراغ یک رویداد فرهنگی خاموش شد؟
در کنار پروژههای عمرانی بلاتکلیف، توقف رویدادهای فرهنگی نیز به یکی از دغدغههای جدی جامعه هنری دهگلان تبدیل شده است، جشنواره نمایش تکنفره یا مونولوگ که طی سه دوره متوالی با تلاش هنرمندان و فعالان این عرصه برگزار شده بود، امسال باوجود شرایط عادی، برگزار نشد.
این اتفاق در حالی رخداده که برگزارکنندگان و هنرمندان برای توسعه این جشنواره و ارتقای سطح آن به رویدادی منطقهای برنامهریزی داشتند.
اکنون این پرسش مطرح است که چه عاملی موجب توقف این رویداد شد؟ آیا مشکل اعتبار وجود داشت؟ آیا حمایت دستگاههای متولی کاهش یافت؟ یا اساساً برنامهای برای استمرار آن در دستور کار قرار نگرفت؟
نماینده مردم قروه و دهگلان در مجلس شورای اسلامی، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کردستان و رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان باید درباره سرنوشت این جشنواره توضیح دهند که چرا رویدادی که با تلاش هنرمندان بومی شکلگرفته و ظرفیت تبدیلشدن به یک برنامه فرهنگی اثرگذار را داشته، نباید موردحمایت قرار گیرد؟
جشنواره موسیقی لیلاخ، میراثفرهنگی در انتظار احیا
ماجرا تنها به تئاتر محدود نمیشود، جشنواره موسیقی سنتی لیلاخ نیز از دیگر رویدادهایی است که توقف برگزاری آن، انتقاد فعالان فرهنگی و هنری منطقه را به دنبال داشته است.
هوشنگ بهمنی، فعال فرهنگی، هنری و گردشگری لیلاخ، با انتقاد از توقف این جشنواره، خواستار پاسخگویی مسئولان درباره سرنوشت آن و اعتبارات اختصاصیافته به این رویداد شده است.
بهمنی اعلام کرد: جشنواره موسیقی لیلاخ از سال ۱۳۹۲ در تقویم رسمی سالانه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ثبت شده، اما طی سالهای اخیر از برگزاری منظم بازمانده است.
وی با تأکید بر جایگاه موسیقی لیلاخ در حفظ هویت و میراثفرهنگی کردستان، خواستار شفافسازی درباره علت توقف جشنواره، نحوه تخصیص و هزینهکرد اعتبارات مربوط و فراهمشدن زمینه احیای این رویداد شده است.
بدون تردید موسیقی بومی و سنتی تنها یک برنامه سرگرمکننده نیست، بخشی از حافظه تاریخی، هویت اجتماعی و میراث ناملموس یک منطقه است، توقف جشنوارهای که میتواند زمینه معرفی هنرمندان، تقویت موسیقی اصیل و رونق فعالیتهای فرهنگی و گردشگری را فراهم کند، نیازمند پاسخ روشن متولیان است.
سخنی با مسئولان، فرهنگ دهگلان در اولویت چندم قرار دارد؟
اکنون مجموعهای از پرسشها پیش روی مدیران قرار دارد که نمیتوان با پاسخهای کلی و وعدههای تکراری از کنار آنها عبور کرد، نماینده مردم قروه و دهگلان در مجلس شورای اسلامی چه اقدام مشخصی برای پیگیری اعتبارات پروژههای فرهنگی و احیای جشنوارههای متوقفشده انجام داده است؟
فرماندار شهرستان چه برنامهای برای تعیین تکلیف سالن فرهنگی و پیگیری پروژه پلاتو دارد؟
مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی کردستان چرا تاکنون گزارش روشنی از وضعیت اجرایی پلاتو، موانع مالی و برنامه زمانبندی ساخت آن ارائه نکرده است؟
رئیس سازمان مدیریت و برنامهریزی استان کردستان درباره اعتبارات وعدهدادهشده برای پروژههای فرهنگی دهگلان چه توضیحی دارد؟
و مهمتر از همه، سهم فرهنگ و هنر منطقه لیلاخ از برنامههای توسعه فرهنگی استان کردستان چیست؟
هنرمندان پاسخ میخواهند، نه وعدههای تازه
دهگلان و منطقه لیلاخ از ظرفیتهای ارزشمند انسانی، هنری و فرهنگی برخوردارند، ظرفیتهایی که با حمایت درست میتوانند به فرصتی برای معرفی هویت فرهنگی منطقه در سطح استانی، ملی و حتی بینالمللی تبدیل شوند،
اما استعداد بدون حمایت، جشنواره بدون اعتبار و پروژه بدون برنامه اجرایی، نمیتواند آینده روشنی برای فرهنگ و هنر رقم بزند.
اکنون انتظار جامعه هنری از مسئولان، نه برگزاری مراسمی دیگر و نه وعدهای تازه، بلکه ارائه گزارش شفاف، تعیین تکلیف پروژههای بلاتکلیف، اعلام وضعیت اعتبارات و مشخصکردن زمان آغاز و پایان عملیات اجرایی است.
فرهنگ و هنر دهگلان نباید قربانی تغییر مدیران، اختلاف دستگاهها و کمبود پیگیری شود، کلنگی که بر زمین زده میشود، باید روزی به ساختمانی قابلاستفاده تبدیل شود و جشنوارهای که در تقویم فرهنگی ثبت شده، نباید در سکوت و بیتوجهی به فراموشی سپرده شود.
پرسش پایانی همچنان پابرجاست: آیا فرهنگ و هنر منطقه لیلاخ در اولویت برنامههای مسئولان قرار دارد یا قرار است هنرمندان این دیار همچنان با وعدههای محقق نشده روزگار بگذرانند؟
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!