به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، شهدای خدمت، فقط نام یک جمع نیستند؛ یک معنا هستند، یک راه‌اند، یک مکتب‌اند.  
نام آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی و یاران همراهش، در حافظه این سرزمین با اندوهی عمیق و در عین حال با افتخاری بزرگ و ماندگار گره خورده است؛ افتخاری که از جنس مردانگی، اخلاص، مسئولیت‌پذیری و خدمت صادقانه است آنان رفتند، اما رفتنشان از جنس خاموشی نبود؛ با رفتن خود، چراغی روشن کردند تا برای همیشه به ما یادآوری شود که گاهی بزرگ‌ترین جلوه ایمان، نه در سخن، که در عمل معنا می‌یابد، نه در ادعا، که در خدمت بی‌منت به مردم جلوه‌گر می‌شود. 
 
این نام‌ها، تنها یادآور یک حادثه تلخ نیستند؛ بلکه نشانه‌ای از حقیقتی ژرف‌اند که در دل تاریخ این سرزمین ریشه دارد: اینکه انسان می‌تواند در اوج مسئولیت، همچنان بنده‌ای خاضع، خادمی صادق و مجاهدی بی‌نام‌ونشان برای مردم باشد.

شهادت، در فرهنگ این سرزمین همیشه به میدان جنگ و رویارویی مستقیم با دشمن محدود نبوده است تاریخ این مرز و بوم بارها نشان داده که گاهی شهادت در سکوت یک مسئولیت سنگین رقم می‌خورد، گاهی در دل جاده‌ای دورافتاده، گاهی در میان ساعات طولانی کار و پیگیری، و گاهی در لحظه‌هایی که انسان همه توان، آرامش و آسایش خود را برای آسایش دیگران نثار می‌کند. شهدای خدمت از همین جنس‌اند؛ از تبار کسانی که مسئولیت را نه جایگاه، نه امتیاز و نه وسیله‌ای برای دیده شدن، بلکه امانتی الهی می‌دانستند.
 
برای آنان، قدرت هدف نبود؛ وسیله بود برای آنان، مسئولیت نردبانی برای برتری‌جویی نبود؛ فرصتی بود برای گره‌گشایی از کار مردم، برای کم کردن رنج‌ها، برای ساختن امید و برای آنکه ردّی روشن از خدمت و صداقت در تاریخ به جا بماند.

آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی برای بسیاری از مردم فقط یک رئیس‌جمهور نبود؛ او برای دل‌های بی‌شماری، نشانه‌ای بود از اینکه می‌توان در اوج قدرت هم ساده ماند در میان انبوه مسئولیت‌ها هم مردمی بود و در سخت‌ترین میدان‌ها هم از پا ننشست.

چهره‌ای خسته‌ناپذیر، صبور، متواضع، پیگیر و متعهد که نامش با تلاش گره خورد و یادش با خدمت.
  
او از آن دست انسان‌هایی بود که حضورشان تنها در عنوان و منصب خلاصه نمی‌شد، بلکه در رفتار، در نگاه، در شیوه مواجهه با مردم و در اهتمام به دردها و نیازها معنا پیدا می‌کرد. همین ویژگی‌ها بود که از او چهره‌ای ساخت ماندگار؛ چهره‌ای که در ذهن بسیاری از مردم، با امید، با تواضع و با احساس مسئولیت شناخته می‌شود.  

و چه بسیار ارزشمند است که در روزگاری که گاه واژه‌ها از معنا تهی می‌شوند هنوز می‌توان از انسانی سخن گفت که عملش از گفتارش پررنگ‌تر بود و خدمتش از نامش بلندتر.

وی و همراهانش به ما یادآوری کردند که خدمت اگر با اخلاص همراه شود، رنگ عبادت می‌گیرد؛ و مسئولیت، اگر برای خدا و مردم باشد، می‌تواند از یک وظیفه اداری فراتر رود و به مقام بلند فداکاری و حتی شهادت برسد.  

این همان پیام عمیق «شهدای خدمت» برای امروز ماست؛ پیامی که از ما می‌خواهد بار دیگر به معنای حقیقی مدیریت، مسئولیت و کار برای مردم بازگردیم. کشوری با شعار ساخته نمی‌شود، با هیاهو آباد نمی‌گردد و با ظاهر‌سازی به پیش نمی‌رود؛ کشور را دل‌هایی می‌سازند که برای مردم می‌تپد، دست‌هایی که خسته نمی‌شوند، قدم‌هایی که از راه‌های دشوار نمی‌هراسند، نگاه‌هایی که درد را می‌بینند و اراده‌هایی که در برابر سختی‌ها خم نمی‌شوند.  

اگر امروز از شهید رئیسی و یارانش سخن گفته می‌شود، تنها از گذشته نیست؛ از الگویی سخن می‌رود که می‌تواند امروز و فردای این سرزمین را روشن‌تر کند. الگویی که در آن، مدیر بودن یعنی بیشتر دیدن، بیشتر شنیدن، بیشتر در میان مردم بودن و کمتر برای خود خواستن.

یاد آنان، یاد یک حادثه نیست؛ یاد یک مسیر است مسیری که از ایمان آغاز می‌شود، با مجاهدت ادامه پیدا می‌کند، با اخلاص جان می‌گیرد و در نهایت به روشن‌ترین نقطه، یعنی رضایت الهی، می‌رسد. این مسیر، مسیری است که از دل دردها می‌گذرد اما در درد متوقف نمی‌شود؛ از میان خستگی‌ها عبور می‌کند اما خسته نمی‌شود؛ و در نهایت، با خون و نام و خاطره، به جاودانگی می‌رسد.  
و چه زیباست اگر هر مسئول، هر مدیر، هر خدمت‌گزار و هر دلسوزی برای این سرزمین، لحظه‌ای در آینه این نام‌ها نگاه کند و از خود بپرسد: آیا ما نیز در مسیر خدمت، به اندازه توانمان صادق بوده‌ایم؟ آیا مردم را دیده‌ایم؟ آیا دردها را شنیده‌ایم؟ آیا در برابر مسئولیتی که بر دوش داریم، وفادار مانده‌ایم؟

شهدای خدمت، با رفتن خود، معنای ماندن را به ما آموختند؛ ماندن در دل مردم، در حافظه تاریخ، در وجدان جامعه و در راه روشن ایران.

نویسنده: حنیفه خالدی فعال رسانه‌ای