به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردتودی»، سوم شعبان، فقط یک تاریخ نیست؛ لحظه‌ای است که تاریخ مکث می‌کند، نفس عمیق می‌کشد و دوباره به راه می‌افتد، روزی که خون، معنا پیدا کرد و ایستادن، شکل تازه‌ای به خود گرفت و در این روز، کودکی به دنیا آمد که بعدها جهان را با قامت کوتاه اما اراده‌ای بلند، به لرزه انداخت؛ حسین‌بن‌علی(ع)، نامی که هنوز هم وقتی گفته می‌شود، وجدان‌ها بیدار می‌شوند.

سوم شعبان، روز تولد کسی است که به انسان آموخت چگونه در اوج مظلومیت، مقتدر بماند و چه روز معناداری است که این روز، «روز پاسدار» نام گرفته؛ گویی تاریخ خواسته بگوید پاسداری، ادامه همان راهی است که از گهواره حسین آغاز شد و به صحرای کربلا رسید.

پاسدار، همیشه در متن حوادث است، حتی اگر نامش در حاشیه بماند، او یاد گرفته است که دیده نشدن، بخشی از وظیفه است.

 پاسداری یعنی بیدار ماندن، وقتی شهر در خواب است؛ یعنی ایستادن، وقتی خستگی وسوسه نشستن می‌کند و این روحیه، از عاشورا به ارث رسیده است؛ از روزی که عده‌ای کم، مقابل جبهه‌ای بزرگ ایستادند و تاریخ را به نفع حقیقت تغییر دادند.

جنگ 12 روزه، فقط یک درگیری نظامی نبود؛ آزمونی بود برای ایمان، برای صبر، برای باور به اینکه «می‌شود ایستاد» چون در آن روزها، زمان معنای خود را از دست داده بود و شب‌ها کوتاه می‌شد و روزها سنگین. پاسداران، میان صدای انفجار و دعا، راه خود را پیدا کردند.

هر قدمی که برداشتند، با خطر همراه بود، اما عقب‌نشینی در قاموسشان جایی نداشت آن‌ها جنگیدند، نه برای جنگ، بلکه برای آنکه آرامش، مهمان خانه‌های مردم بماند.

پس از آن نیز، میدان عوض شد اما مأموریت نه. مبارزه با تروریست‌های مسلح، نبردی بود بی‌رحم و خاموش. دشمنی که نه چهره داشت و نه قانون، تنها زبان خشونت را می‌فهمید.

پاسداران، این‌بار در سکوت جنگیدند؛ بی‌آنکه دوربینی باشد یا تیتر خبری در کار و بسیاری از فداکاری‌ها، در دل شب‌ها ماند و نام‌ها، بی‌صدا بر خاک نوشته شد اما امنیت، هر صبح که طلوع می‌کرد، گواه همان شب‌های بی‌خوابی بود.

پاسداری، شغل نیست؛ انتخاب است، انتخابی که با جان امضا می‌شود و پاسدار، دلش را گروی آسایش دیگران گذاشته و پذیرفته که سهم خودش، شاید فقط یک نام کوچک در گوشه‌ای از تاریخ باشد.

 او باور دارد که انقلاب اسلامی، فقط یک اتفاق سیاسی نیست؛ یک امانت است، امانتی که باید سالم، به نسل‌های بعد برسد، حتی اگر هزینه‌اش از جان باشد.

سوم شعبان، فرصتی است برای تأمل، برای فهم این پیوند عمیق میان کربلا و امروز امام حسین(ع) به ما آموخت که اگر حق تنها بماند، باز هم باید کنارش ایستاد و پاسداران انقلاب اسلامی، این درس را حفظ کرده‌اند؛ در میدان جنگ، در مقابله با تروریسم و در همه جاهایی که امنیت و عزت این سرزمین به خطر افتاده است.

در این روز، باید به یاد بیاوریم که آرامش امروز، نتیجه انتخاب‌های سخت دیروز است، انتخاب کسانی که سکوت را بر فریاد، و عمل را بر شعار ترجیح دادند و سوم شعبان، فقط روز تولد یک امام یا یک عنوان نیست؛ روز یادآوری یک مسیر است مسیری که از حسین(ع) آغاز شد و هنوز ادامه دارد؛ با قدم‌هایی آرام، اما استوار.

نویسنده: بهار محمدی فعال رسانه‌ای